Chorągiew Harcerek w Kanadzie
Z napływem Polaków - po II Wojnie Światowej do Kanady, przybyła również duża liczba młodzieży, mającej już zaprawę i głęboko zasianą w duszach ideę harcerską i pełnię przeżyć harcerskich w osiedlach Afryki, Indii, Palestyny i Europy i innych krajach polskiej włóczęgi. Młodzież ta, przesiąknięta patriotyzmem i miłością do Polski, mówiąca dobrze po polsku, odnajdywała się wzajemnie, samorzutnie łączyła się w grupki, tworząc zalążki jednostek harcerskich. I tak w latach 1948 - 1951 powstały pierwsze zorganizowane gromady i drużyny w Montreal, Ottawa i Toronto. Była też młodzież wywodząca się z tak zwanej "Starej Polonii", nieśmiała, ale również nieźle władająca językiem polskim. Te dwie grupy pokoleń bardzo się ze sobą zżyły. W tych latach przybył do Kanady prof.dr.hm. Wiktor Szyryński, mianowany przez Naczelnictwo Delegatem ZHP na Kanadę.
Lata pięćdziesiąte
Rok
1952 był rokiem przełomowym w historii Harcerstwa w Kanadzie. Przybyła wówczas
grupa instruktorów i instruktorek i rozpoczęło się ujmowanie w ramy
organizacyjne jednostki harcerskie. Już tego roku odbył się pierwszy obóz
harcerek i kolonia zuchowa w North Hatley, Quebec. Na jesieni powstała Komenda
Chorągwi.
Pierwszymi zadaniami Komendy było zakładanie nowych jednostek harcerek i zuchów poprzez odprawy i kursy, opracowywanie materiałów programowych dla drużyn i gromad; przygotowanie i przeprowadzenie obozów i kolonii zuchowych; zakup sprzętu obozowego i gospodarczego; zdobywanie zaufania społeczeństwa polonijnego; zawiązywanie kontaktu z parafiami duchowieństwem, ze szkołami oraz łączności ze skautingami innych narodowości. Akcje Komendy dały doskonałe wyniki, idea harcerska rozprzestrzeniała się, harcerki nabierały zapału do pracy.
W latach 1952-1954 powstały gromady, zastępy i drużyny w prowincjach: Ontario (Toronto, Ottawie, Norandzie, Hamilton, London, St. Catharines i Windsor) i Quebec (Montreal) W 1955 roku, na Zachodzie Kanady, powstał zastęp harcerek i gromada w Edmonton, zastęp i gromada w Calgary i zastęp harcerek w Vancouver, oraz drużyna i dwie gromady w Winnipeg. Przy zorganizowanych jednostkach w Ontario i Quebec zorganizowały się Koła Przyjaciół Harcerstwa. W roku 1954 powstał hufiec "Watra" obejmujący gromady i drużyny w Ontario W roku 1955 powstał hufiec "Ogniwo" w Montrealu, Quebec.
Akcje letnie odbywały się co roku w różnych miejscowościach: North Hatley w prowincji Quebec; Selyes Bay, Gananoque i Bellcrest koło Windsor w prowincji Ontario; Flat Lake, Pigeon Lake, Crystal i Crimson Lake koło Edmonton w prowincji Alberta. Kursy-obozy
drużynowych i przewodniczek odbywały się przeważnie koło Barry's Bay, nad jeziorami Wadsworth i Long, Ontario.
W
1952 roku Krąg Starszoharcerski "Tatry" w Toronto zorganizował pierwszy Złaz
starszoharcerski i pierwszą konferencję instruktorską w Wilnie, Ontario. Był to
pierwszy, żywy kontakt harcerstwa z osadnictwem polskich Kaszubów w Wilnie i
okolic, przybyłych do Kanady w 1858 roku. Przestrzeń, powietrze,
ukształtowanie terenu, woda, swoboda i polskość skłoniły Harcerstwo do założenia
własnych ośrodków harcerskich nad jeziorem Long. Powołano Komitet Budowy
Ośrodków Harcerskich, składający się z rodziców i przyjaciół. W 1954 roku
zakupiono ziemię pod stanicę Karpaty i boisko sportowe. W 1955 odbywa się
kolonia dla zuchów chłopców. Zuchy dziewczęta zamieszkały w swojej stanicy
"Bucze" dopiero w 1959 roku.
Dzięki ks.hm. Rafałowi Grzondzielowi, Kierownikowi Młodzieżowego Ośrodka Katolickiego na Kaszubach, rząd kanadyjski oficjalnie zatwierdził nazwę osiedla "Kaszuby" (1959), która została wybrana na pamiątkę pochodzenia pionierów tych okolic i naniesiona na mapy kanadyjskie. Potocznie nazywamy ten ośrodek harcerski "Kaszuby", albo Kaszuby Ontaryjskie.
Ośrodek pracy w Montrealu zakupił duży teren pod stanicę i obozowiska z dostępem do dwóch jezior (1955). Ośrodek nazwano "Gniezno".
Z inicjatywy Komendy Chorągwi Harcerzy powstało pismo harcerskie "Wici", które przekształciło się w ogólne pismo wszystkich organizacji harcerskich w Kanadzie pod nazwą "Wici Harcerskie Kanady". W roku 1955 odbył się Zjazd Okręgu, który wybrał pierwszy Zarząd Okręgu ZHP Kanada.
W roku 1955, z inicjatywy Komendy Chorągwi, odbył się obóz "Silver Link" żeńskich skautingów etnicznych i skautek kanadyjskich w Doe Lake, Ontario. Obóz zorganizowany był przez Girl Guides of Canada. Lady Baden Powell odwiedziła obóz i spotkała się z grupką harcerek. Harcerki spotykały się na różnych imprezach innych skautingów, przeważnie na Dzień Myśli Braterskiej, które organizowane były, na zmianę, przez różne organizacje skautowe.
Wizyta Przewodniczącego Z.H.P. Druha hm. Zygmunta Szadkowskiego.
Lata sześćdziesiąte
Powstają hufce harcerek "Prerie" w Winnipeg Manitoba (1960). hufiec harcerek "Młody Bór" w Edmontonie, Alberta (1966). W 1962 roku powstają Koło Przyjaciół Harcerstwa. Hufiec "Młody Bór" otrzymuje sztandar ufundowany przez lokalne SPK i Komitet Rodzicielski Szkoły Polskiej (1966). Jednostki harcerskie przeprowadziły akcję letnią na terenie własnego ośrodka (1969).
Kurs drużynowych zuchów, harcerek i wędrowniczek - Banff - Góry Skaliste, Alberta (1968)
W
1960 roku został zorganizowany wspólnie ze wszystkimi organizacjami harcerskimi
Jubileuszowy Zlot 50-lecia dla uczczenia Związku Harcerstwa Polskiego. Zlot
miał miejsce na Kaszubach.
Harcerski Zlot Milenijny Tysiąclecia Polski Chrześcijańskiej z udziałem organizacji młodzieżowych Kongresu Polonii Kanadyjskiej. Zlot odbył się na Kaszubach (1966).
Zlot - "Jamboree Stulecia" z udziałem żeńskich skautingów grup etnicznych. Cel uczczenie 100-lecia Konfederacji Kanady (1967).
Udział w I Światowym Zlocie Harcerstwa "Monte Cassino" - Włochy. Po zlocie odbyła się dwutygodniowa wycieczka po Europie (1969).
Komenda przeprowadziła akcję "Żywi Umarłym" - zbiórka we wszystkich jednostkach harcerek i zuchów na cele utrzymania grobów żołnierzy poległych w walce o wolność Polski.
Zbiórka zarobkowa na biednych i chorych w Indiach, jako dobry uczynek młodzieży dla uczczenia Roku Milenijnego (1966).
Odbyła się w Toronto impreza na wielką skalę zorganizowana przez Komendę Chorągwi z okazji Dnia Myśli Braterskiej w International Institute z udziałem Girl Guides of Canada i innych etnicznych skautingów w Toronto. Impreza była wielkim sukcesem.(1960)
Lata siedemdziesiąte
Harcerstwo w Edmonton w roku 1970 nabywa ziemię nad Garner Lake, koło Spedden pod budowę ośrodka harcerskiego. Poświęcenie Stanicy harcerskiej "Kopernik" w Edmontonie przez ks.bp Władysława Rubina (1972).
Jednostki harcerskie na terenie swej pracy czynnie włączyły się w obchody roku kopernikowskiego.
Została zatwierdzona nazwa stanicy "Bucze" .
W latach 70-tych zaczęły odbywać się regularnie obozy zimowe.
Aby usprawnić pracę i komunikację, Hufiec Watra stworzył szczepy, do których należały jednostki harcerek mieszkające i pracujące w jednym mieście. I tak powstały szczepy pod nazwami: "Mazowsze", "Kujawy", "Wisła", "Kartuzy", "Bór", "Jutrzenka", "Zorza", "Zarzewie", "Rzeka", "Wieliczka", "Mazury", "Kaszuby"
Szczep "Zarzewie" w Toronto, otrzymał sztandar szczepu (1972).
Zlot z okazji 60-lecia Harcerstwa i 100-cia prowincji Manitoby, który zakończył się kursem drużynowych. Zlot-kurs odbył się w ośrodku SPK, Whiteshell, koło Winnipeg (1970).
Wędrówka "Wielka Przygoda", związana z uczczeniem 100-lecia prowincji British Columbii, i zakończona kursem drużynowych (1971). Kurs odbył się w Whistler Mountain, B.C. Wędrówka odbyła się pociągiem z Toronto do Vancouver. W drodze harcerki i harcerze odwiedzali miejsca i skupiska polonijne; zawiązywali kontakty z miejscową Polonią, przeprowadzali wywiady, organizowali ogniska i wieczornice. Kontaktowali się z miejscowymi władzami prowincjonalnymi. Wędrówkę i kurs odwiedziła naczelniczka harcerek, hm. Halina Śledziewska.
Kurs drużynowych i przewodniczek w Halifax, Nova Scotia. Kandydatki wędrowały pociągami ze wszystkich prowincji do punktu, gdzie odbywał się kurs (1972).
Udział harcerek z Zlocie Jubileuszowym 25-lecia ZHP w Stanach Zjednoczonych, Moraine State Park, Pensylvania.Sierpień (1974).
Sierpień 1976 - II Światowy Zlot Harcerstwa "Kaszuby 76" - teren Kaszuby, Ontario. Zarząd Okręgu Kanada miał powierzone przez Naczelnictwo zorganizowanie i przeprowadzenie Zlotu. Organizacja Harcerek była bezpośrednio zaangażowana w tych pracach .
Podczas Zlotu powstała drużyna pomocnicza-pogotowie, która po zlocie kontynuuje swą pracę jako pierwsza drużyna instruktorek w Chorągwi Harcerek w Kanadzie
Zorganizowane były dwie komórki międzyetniczne, dla harcerzy "Ethnic Scouts Conference", a dla harcerek "Canadian Ethnic Girl Guides Council". Do tych komórek należały organizacje estońskie, litewskie, łotewskie , ukraińskie, węgierskie i polskie (1976).
Obóz skautingów etnicznych "Harmony" odbył się na terenie skautów estońskich "Kotkajarve" w Ontario (1977). Spora grupa harcerek i harcerzy wzięła udział w tej imprezie.
Kurs drużynowych harcerek i harcerzy z całej Kanady odbył się w Kootney Plains, Góry Skaliste. Młodzież zjeżdżała się autobusami i pociągami (1978). Na Stanicy Harcerek "Bucze" na Kaszubach przeprowadzony był kurs-obóz podharcmistrzowski dla czynnie zaangażowanych przewodniczek. Kurs odwiedził ks. biskup Szczepan Wesoły (1979).
Lata osiemdziesiąte
Rok Katynia - Organizacja Harcerek włączyła się w ogólne uroczystości polonijne i brały udział czynny w odsłonięci Pomnika Ofiar Katynia w Toronto.
Okres powstania w Polsce Solidarności. Powstawanie Kręgów Instruktorów Harcerskich im. A. Małkowskiego - KIHAM - dawały duże nadzieje w Polsce. Tymczasem, dnia 13 grudnia 1981 roku wieść o wypadkach w Polsce wywarła przygnębiające wrażenie na wszystkich. Harcerki, bądź indywidualnie, bądź całymi jednostkami starały się pomóc w jakiś sposób rodakom w Kraju. Pomoc realizowały w różny sposób. W Dzień Myśli Braterskiej została zorganizowana pieniężna zbiórka we wszystkich jednostkach. Fundusze ze zbiórki zostały przekazane do miejscowych Okręgów Kongresu Polonii Kanadyjskiej na "Chleb dla Polski". Wszystkie jednostki pomagały również w rozprowadzeniu znaczków "Solidarność" w ramach kampanii Zarządu Okręgu - "Harcerstwo Polskie w Kanadzie - Dzieciom w Polsce.
Po III Światowym Zlocie Harcerstwa w Comlain-la-Tour w Belgii i po dwutygodniowej wycieczce po Europie, położono nacisk na powrót do pierwotnych, oryginalnych założeń Twórcy Skautingu, a mianowicie, zdobywanie stopnie i sprawności harcerskich, wycieczki, życie w polu, bliższy kontakt z naturą, kształcenie charakteru, pogłębianie wiadomości ogólnych, udział w życiu swoich parafii i organizacji polonijnych.
Zaczynają się więc tworzyć nowe jednostki jak": Szczep "Zorza" w Scarborough, Ontario, który ogarnia opieką gromadkę skrzatów, gromadę zuchów "Słoneczna" i drużynę "Zorza Polarna" (1983). W Vancouver szczep "Jelenia Góra" przemienił się w hufiec "Tatry"(1982). Tworzył się szczep "Wieliczka" w Mississauga, który ogarnął już istniejącą gromadkę skrzatów, gromadę zuchów "Sarenki" i drużynę harcerek "Źródło" (`1983). W Calgary mianowany szczep "Orla Perć" (1985) włączył do siebie dawno istniejącą gromadkę skrzatów, gromadę zuchów "Słońce" i drużynę "Rodło". Przy hufcu "Watra" zorganizowała się drużyna wędrowniczek "Cyganki" -Toronto (1984). Wynikiem pracy wędrowniczek był złaz wędrowniczek z Chorągwi - 28 harcerek (1987). W Toronto stworzyła się drużyna instruktorek im. hm. Jadwigi Falkowskiej (1984), do której należą instruktorki starsze wiekiem. W Edmontonie stworzyły się skrzaty "Liski" i gromada zuchowa "Sójki" (1986). W Sudbury ukazała nowa gromada "Północne Gwiazdki" (1988).
Do rozrostu jednostek pomagają kursy drużynowych dla harcerek i zuchów: 1981 w White Shell, Manitoba; 1984 kurs drużynowych i phm Kaszuby; 1985 kurs dla drużynowych harcerek i zuchów; 1987 kursy drużynowych w Garner Lake, Alberta i na Kaszubach, Ontario.
Instruktorki uczestniczyły w konferencji wędrowniczek (1983) w Palmers, USA, gdzie został unowocześniony program pracy gałęzi wędrowniczek. Harcerki z różnych hufców uczestniczyły w zlocie koło Vancouver, z okazji 25-lecia pracy harcerskiej nad Pacyfikiem (1984). Wędrowniczki z Kanady brały udział z światowym zlocie wędrowniczek w Anglii (1986), zorganizowany przez Główną Kwaterę Harcerek. Trzy harcerki pojechały na zlot do Australii (1985). Z inicjatywy referatu duszpasterskiego (1985), powstał biuletyn pod nazwą "Służba Bogu", zawierający pomoce dla drużynowych w wychowaniu religijnym w swoich jednostkach harcerskich.
Jubileusz 75-lecia ZHP rozpoczął się we wszystkich ośrodkach pracy harcerskiej 24 lutego 1985 roku, a na wiosnę dziękczynną Mszą Świętą w Katedrze św Michała w Toronto z udziałem skrzatów, zuchów harcerek i harcerzy i grona instruktorskiego, oraz społeczeństwa polonijnego. Chorągiew Harcerek zakończyła uroczystości Zlotem 75-lecia na Kaszubach i Stanicy "Bucze".
W roku 1988 Chorągiew Harcerek wzięła udział w IV Światowym Zlocie Harcerstwa w USA.
Lata dziewięćdziesiąte
W latach dziewięćdziesiątych Komenda kontynuuje kształcenie drużynowych, organizując co dwa lata kursy-obozy drużynowych harcerek i zuchów na stanicy "Kopernik" i na stanicy "Bucze" w zachodniej i wschodniej Kanadzie. (1991,1993, 1995, 1997, 1999).
W roku 1992 Główne Kwatery Harcerek i Harcerzy powierzyły Komendom Chorągwi Harcerek i Harcerzy w Kanadzie zorganizowanie i przeprowadzenie Światowego Kursu-Obozu Kształcenia Instruktorek i Instruktorów. Kurs-obóz odbył się na stanicy harcerzy "Karpaty" i stanicy harcerek "Bucze" na Kaszubach. Obóz był urozmaicony i ciekawy, bo uczestniczek i uczestników było sporo, a zajęcia przeprowadzali: instruktorki i instruktorzy z Głównych Kwater i z wielu Komend Chorągwi Harcerek i Harcerzy. Z naszej chorągwi w kursie-obozie uczestniczyły 22 instruktorki, a w obsadzie kursu było 14 instruktorek.
Bezpośrednio po kursie na stanicy "Bucze" odbyła się światowa konferencja instruktorek "Adastra"w której 38 instruktorek z naszej chorągwi wzięło w niej udział.
Drużyna instruktorek im. J.Falkowskiej nie zapomina o niesieniu pomocy Polsce. Ze swej pracy zarobkowej przeznaczyła 2 tys. dolarów na dwa szpitale dziecięce w Polsce, oraz wspomagała materialnie starsze samotne instruktorki w Polsce.
W 50-tą rocznicę Bitwy o Monte Cassino, delegacje instruktorek i instruktorów udały się do Włoch na uroczystości rocznicy, która miała miejsce na Cmentarzu Monte Cassino. W wyprawie wzięło udział siedem instruktorek.
Udział Chorągwi w V Światowym Zlocie Harcerstwa w Clumber Park, Sherwood Forest, w Anglii, w światowym kursie-obozie kształcenia instruktorek (5 uczestniczek i 1 w składzie komendy kursu), Zjeździe Ogólnym i Naczelnej Radzie (1994 rok).
Okres 1995-96 był jednym z trudniejszych w historii chorągwi, ponieważ w dwóch szczepach wynikły sytuacje związane z brakiem zrozumienia zasad pracy wychowawczej w ZHP pgK, oraz wynikającego z niego brakiem współpracy dwóch instruktorek z lokalnym hufcem i komendą chorągwi. Publiczne wypowiedzi jednej z nich przyczyniły się do ukazania się w prasie bardzo krzywdzących artykułów wobec ZHP pgK zawierających nieprawdziwe informacje. Zachowanie tej instruktorki doprowadziło do ogólnej dezorientacji o harcerstwie wśród Polonii, braku wzajemnego zaufania i współpracy pomiędzy chorągwiami harcerek i harcerzy, oraz braku radości z pracy harcerskiej wśród grona instruktorskiego. W 1996r., instruktorka ta została rozkazem Naczelniczki zwolniona ze Związku, a jednocześnie powstała koedukacyjna grupa młodzieżowa pod nazwą "Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej w Kanadzie" (bez powiązań organizacyjnych z ZHR w Polsce).
Oba szczepy gdzie miały miejsce wyżej opisane wydarzenia przeszły kryzysy wewnętrzne, których wynikiem było, ze trzy drużyny harcerek, cztery gromady i dwie gromadki skrzatów przestały istnieć. Ale powstawały nowe jednostki jak: gromadki skrzatów - "Biedronki", "Rybki", "Motylki", "Promyczki", "Leśne Ludki", "Muchomorki", "Krasnoludki" i "Dzielne Bobry"; gromady zuchowe - "Jagódki", "Leśne Ptaki", Zielone Żabki", "Delfiny" i "Czerwone Biedronki"; drużyny harcerek - "Biała Fregata", ""Rosa", "Strumień", "Blask", "Bystra Woda", "Szarotki", "Polskie Kwiaty"< "Bieszczady" oraz zastępy wędrowniczek "Wędrowne Wiatry", "Źródło", "Konkordia", ""Burza", "Nurt".
Wzmocniła się drużyna instruktorek: "Młode Orlice" w hufcu "Watra", Ontario i powstała nowa "Szczyty" w hufcu "Ogniwo" w Montrealu.
Po początkowym poczuciu pewnego "niepokoju", sytuacja ustabilizowała się, a nawet wzmocniła chorągiew i przyczyniła się do utwierdzenia naszego celu wychowawczego, oraz wzmożenia pracy harcerskiej ze szczególnym naciskiem na jakość naszych programów .
Komenda Chorągwi przeprowadziła spotkania dyskusyjne instruktorek na tematy jak: "Prawo Harcerskie w życiu codziennym instruktorki" i "Metoda Harcerska",oraz kominki instruktorskie.
Referat duszpasterski przy Zarządzie Okręgu zasilał jednostki harcerskie w materiały wychowania religijnego do wykorzystania na zbiórkach, oraz opracował cztery sprawności Służby Bogu, które zostały zatwierdzone przez G.K.H.
Wyprawy do Polski: Ponad 30 harcerek i instruktorek uczestniczyło w Pielgrzymce do Częstochowy. Było to spotkanie z Janem Pawłem II. (obóz rozbito w Olsztynie koło Częstochowy (1991). W Zlocie Związku Harcerstwa Polskiego w Zegrzu, koło Warszawy w Polsce (1995), 13 harcerek i siedem instruktorek tworzyły "Gniazdo" Z.H.P. pgK. pod nazwą "Korzenie".
Z ważniejszych wydarzeń z działalności jednostek Chorągwi to uroczyste poświęcenie i wręczenie sztandarów szczepów harcerek w Ontario: "Kartuzy" w Burlington (, "Kujawy" w St. Catharines (1992) i "Wieliczka" w Mississauga (1994). W 50-tą rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, liczna grupa harcerek z Ontario i Quebec oraz grono instruktorek wzięło udział w uroczystości poświęcenia i odsłonięcia pomnika "Szare Szeregi"(1995). Pomnik powstał z inicjatywy harcerstwa i wzniesiony wysiłkiem hufców "Karpaty" i "Watra" oraz społeczeństwa polskiego. Pomnik znajduje się na terenie harcerskim na Kaszubach.
Z okazji 100-lecia osadnictwa Polaków w prowincji Alberta, hufiec harcerek "Bór" wraz z hufcem harcerzy "Pomorze" zorganizowały zlot (1995), na który zaprosił gromady i drużyny z zachodniej Kanady. Ciekawym punktem programu zlotu było tropienie, w okolicach Edmonton, śladów dawnych osiedli i pamiątek Polaków przybyłych 100 lat temu.
Godna podkreślenia jest impreza zuchowa, zapoczątkowana we wczesnych latach 60-tych, która stała się już zwyczajem. W marcu każdego roku, zuchy i skrzaty z hufców: harcerek "Watra" i harcerzy "Karpaty" i "Pieniny" w Ontario mają swoje "święto - kominek", na który przyjeżdża 30 gromad zuchowych i skrzatowych. Impreza doroczna odbywa się za każdym razem w innym mieście w Ontario.
Lata dwutysięczne
Rok dwutysięczny rozpoczął się od gorliwych przygotowań do VI Światowego Zlotu Harcerstwa. Naczelnictwo Z.H.P. powierzyło Zarządowi Okręgu w Kanadzie zorganizowanie i przeprowadzenie Zlotu. Zadanie trudne - bo rok 2000 był Rokiem Wielkiego Jubileuszu - rocznicy Narodzenie Chrystusa. Znaczenie tej chrześcijańskiej rocznicy miało swoje odbicie we wszystkich programach poszczególnych zlotów organizacji harcerek "Blask Przyszłości", organizacji harcerzy "Lilijki Tropem", organizacji organizacji przyjaciół harcerstwa "Quo Vadis", organizacji starszego harcerstwa "Złączeni Węzłem Braterskiej Przyjaźni" i nawet kolonii zlotu "Dzieci Świata" Kulminacyjnym punktem programu całości zlotu było "Przejście Przez Bramę w Nowe Tysiąclecie". Symboliczne przejście było przypomnieniem i uświadomieniem chrześcijańskiego posłannictwa i harcerskich zobowiązań. Zlot w Acton pod nazwą "Wierny Ród Harcerski" i hasłem " Z Przyrzeczeniem w Nowe Tysiąclecie", zgromadził 1500 harcerek i harcerzy, przybyłych z całego świata. Zlot Roku Milenijnego dał wiele radości, wspólnych doświadczeń i przygód, oraz przeżywania tych samych wartości, pomimo, że młodzież przebywa w różnych krajach i kulturach.
Wkład pracy naszych instruktorek w organizację i program Zlotu był ogromny. Jest powód do radości, że współpraca z zespołami organizacyjnymi na naszym terenie była harmonijna i przez to - wydajna.
Zlot Harcerek "Blask Przyszłości", prowadzony przez naszą komendantkę chorągwi w Kanadzie, pozostawił wiele niezapomnianych przeżyć, jak np. Apel Pierwszego Września - Rocznica Powstania Warszawskiego; Zjazd Wybitnych Kobiet; Wielki Jubileusz - pielgrzymka do kapliczek obozowych, które przedstawiały kult Matki Boskiej z któregoś Sanktuarium Maryjnego Świata.
Obraz życia Zlotu 2000 można przeżyć jeszcze raz, przeglądając, wydaną przez komendę zlotu, książkę pamiątkową "Wierny Ród Harcerski" - Zlot 2000.
2002 - Chorągiew obchodziła 50-lecia swego istnienia. Uroczystości rozpoczęły się kominkiem instruktorek wraz z zaproszonymi byłymi harcerkami z pierwszych lat pracy harcerskiej. Kominek nosił nazwę "Krzyż Harcerski".
Wystawa fotograficzna, obrazująca życie i działalność Chorągwi w okresie 50-ciu lat, wędrowała po wszystkich środowiskach pracy harcerskiej w Kanadzie. Każda jednostka mogła wzbogacić wystawę, dodając zdjęcia ze swojej pracy.
Sztandar Chorągwi Harcerek - Uroczystość poświęcenia sztandaru rozpoczęła się mszą święta w kościele św. Stanisława w Toronto. Przekazanie sztandaru Komendantce Chorągwi dokonała Naczelniczka Harcerek, hm. Teresa Ciecierska. Specjalny bankiet harcerski zakończył ten ważny Jubileuszowy dzień Chorągwi. Zlot "Echo Chorągwi" , który odbył się w lecie (2002) na Kaszubach, zgromadził zuchy, harcerki, wędrowniczki i instruktorki. Zlot odwiedziła Naczelniczka Harcerek. Komenda Chorągwi wydała pamiętnik z życia ostatniego Roku Jubileuszowego.
Rok później 2003 Chorągiew Harcerzy celebrowała swój Jubileusz 50-lecia pracy. We wszystkich uroczystościach brały udział instruktorki i harcerki.
Dwa lata później (2005) Zarząd Okręgu uczcił swą działalność uroczystym i wspaniałym bankietem, na którym znalazła się cała rodzina harcerska.
Komenda Chorągwi wysyła 14 harcerek i 2 instruktorki na złaz wędrowniczek i wędrowników "Patrioci" do Australii (2003). Zlot zorganizowany i przeprowadzony był przez Chorągwie Harcerek i Harcerzy w Australii. Po złazie odbyła się wycieczka po Australii.
Światowe Dni Młodzieży - 2003. W ramach Dni Młodzieży zorganizowany był "Dzień Polski", w którym brały udział grupy z Polski i Polonii Kanadyjskiej. Harcerstwo (wszystkie organizacje) zorganizowało służbę pierwszej pomocy, służbę bezpieczeństwa, oraz prowadziło kuchnię dla 6500 pielgrzymów.
2004 - W 60-tą rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, jednostki harcerskie przeprowadzały specjalne programy związane z tą rocznicą jak również włączyły się w uroczystości, organizowane przez lokalne organizacje polonijne. Odbyło się szereg kominków instruktorskich poświęconych temu historycznemu wydarzeniu.
Zlot "Szare Szeregi" w Polsce był wielkim niezapomnianym, emocjonalnym przeżyciem. Młodzież z 14 krajów spoza Polski, urodzona i wychowana poza krajem w różnych warunkach i kulturach, przybyła do Polski, swego kraju pochodzenia, aby być razem w rodzinie harcerskiej i złożyć hołd Bohaterom Powstania Warszawskiego, Bohaterom Harcerzom i Harcerkom Szarych Szeregów. Ilość i różnorodność zajęć pozwoliła na poznanie części Polski i Warszawy oraz historii Powstania Warszawskiego. Młodzież dowiedziała się o pięknym życiu, wiernej przyjaźni i heroicznych czynach harcerzy i harcerek w Powstaniu. Zdobyte wiadomości na Zlocie i przeżycia podczas uroczystości w Warszawie miały swoje odbicie w rocznych zajęciach jednostek,oraz w programach i obozowych ogniskach.
I następny zlot - VII Światowy Zlot Harcerstwa (2006) w Whiteford, Maryland, USA, na który z radością udało się 99 harcerek i 29 instruktorek z naszej Chorągwi.
Kursy to dość czuły punkt komendy chorągwi, która organizuje je co dwa lata: kurs drużynowych w Camp Ville Marie w Entre Laes w Quebec (2003), 53 uczestniczki 8 instruktorek. Kurs drużynowych w zachodniej Kanadzie - stanica Kopernik (2005).
Kurs drużynowych i podharcmistrzowi w Nova Scotia, 22 uczestniczki i 2 instruktorki, kurs połączony był z wędrówką samochodową (2005) i kurs drużynowych w Otter Lake Scout Camp, Kingston, 30 uczestniczek i 5 instruktorek(2006).
Rok 2000 jest pod znakiem wielu Jubileuszy: Zarząd Okręgu zorganizował wieczornicę, która poprzedzona była mszą dziękczynną, dla uczczenia 50-lecia kapłaństwa ks. hm. Zbigniewa Olbrysia, kapelana Okręgu. Spotkanie to było równocześnie pożegnaniem, bo Druh Zbyszek zdecydował przenieść się na stałe do Polski. Uroczystość miła ale i smutna - będzie nam Go bardzo brakowało !
Rok 2000 jeszcze się nie kończy, ale należy dodać inne jubileusze jak: 50-lecie szczepu " "Kujawy", 50-lecie pracy harcerskiej w Vancouver, 40-lecie hufca "Ogniwo", 40-lecie szczepu "Bór", 40-lecie szczepu "Szarotki", 25-lecie szczepów "Zorza" i "Wieliczka" i to nie koniec, będzie ich więc do końca roku 2000!!......
W roku 2008 Kaszubi obchodzili uroczyście 150-tą rocznicę przybycia pierwszych osadników polskich z Polski do Kanady, rejonu Renfrew. Uroczystości trwały cały rok. Jednym z programów była wizyta księdza kardynała Stanisława Dziwisza, który celebrował mszę świętą z udziałem miejscowych Kaszubów i pielgrzymów z parafii polskich w Ontario. Członkowie Zarządu Okręgu wraz z instruktorkami chorągwi wzięli udział w tej uroczystości i pełnili służbę porządkową oraz pomagali przy sporządzeniu posiłków dla pielgrzymów.
W związku z tą rocznicą i uroczystościami, harcerstwo zorganizowało specjalne ognisko harcerskie, poświęcone historii Kaszubów i rejonu w którym się osiedlili, oraz historii powiązania i przyjaźni Harcerstwa z Kaszubami.