Hm. Irena Kokoszyńska Antonik
Irena Antonik (Kokoszyńska z domu) urodziła się 31-go stycznia 1924r. w osadzie wojskowej niedaleko Ostroga nad Horyniem. Pierwsze szesnaście lat życia spełniła szczęśliwie w gronie rodzinnym. Po wybuchu II Wojny Światowej, jej rodzina, tak jak wiele innych na Kresach, została wywieziona 10-go lutego 1940r. na Syberię. W okropnych warunkach pracowała, aby zarobić na chleb. Po Amnestii cała Rodzina szczęśliwie dojechała do Teheranu. Tu spotkało ją nieszczęście. Na tyfus zmarła Matka druhny Ireny a ona sama musiała opiekować się młodszym rodzeństwem. Pojechali razem do Isfahanu i tu, pracując jako wychowawczyni, rozpoczęła swoją wieloletnią i zaszczytną pracę harcerską.
Do Isfahanu przyjechało trzech instruktorów aby prowadzić kurs Wodzów Zuchowych. Druhna Irena złożyła Przyrzeczenie na ręce Druha hm. Peszkowskiego. I tak rozpoczęła się wieloletnia praca wychowawcza z młodzieżą.
W stopniu harcerki Rzeczypospolitej druhna Irena wraz z rodzeństwem przyjechała do Anglii w 1947r. W obozie w Oulton Park wyszła za mąż za Jana Antonika, kierownika Kręgu Starszoharcerskiego.
Zamieszkali w Manchester i tu druhna Irena zaczęła pracować z Siostrą Jadwigą Wróblewską i założyła gromadę zuchową „Stokrotki“. Wychowała wiele pokoleń zuchów w Manchester, Oldham i okolicach. Przez przeszło czterdzieści lat jeździła co roku na kolonię pełniąc różne funcje, łącznie z komendantką kolonii. Kolonie odbywały się początkowo w Delamere a potem w Stanicy Hufca Gdyni w Penrhos. Druhna Irena przez trzydzieści lat pełniła również funkcję Skarbniczki Hufca „Kaszuby“ i co sobotę uczyła w Polskiej Szkole Sobotniej w Manchester. Mając 72 lata przeszła na emeryturę ale ciągle udziela się w harcerstwie. Do dziś jeździ na kominki, spotkania harcerskie i nawet na biwaki z dumą nosząc swój szary mundur.
Druhna Irena jest bardzo skromną osobą. Otrzymała wiele odznaczeń za swoją pracę społeczną i pedagogiczną. Poświęciła się całkowicie wychowaniu dzieci w ideałach harcerskich. Jest wierna Prawu Harcerskim i swoim przykładem zachęca innych do pracy wychowawczej, do służby Bogu, Ojczyźnie i bliźnim.