Irena Kisielnicka Łukomska kładła
olbrzymi nacisk na kształcenie drużynowych i wprowadziła kursy krajowe. Była
Komendatką Chorągwi w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych.Hm. Irena Kisielnicka Łukomska
Irena Kisielnicka Łukomska kładła
olbrzymi nacisk na kształcenie drużynowych i wprowadziła kursy krajowe. Była
Komendatką Chorągwi w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych.
Irena Kisielnicka urodziła się 22 października 1912 r. w Kisielnicy koło Łomży. Studiowała romanistykę i wychowanie fizyczne w Poznaniu oraz pedagogikę i psychologię w Warszawie.
1 września 1930r. wstąpiła do drużyny im. E. Plater w Inowrocławiu, Chorągwi Wielkopolskiej. Przyrzeczenie złożyła 22.X.1930 r. Szybko zdobywała stopnie młodzieżowe i już w 1931 r wzięła udział w obozie dla drużynowych. Odtąd corocznie uczestniczyła w obozach, koloniach zuchowych i kursach kształceniowych. W 1933 jako drużynowa po próbie objęła funkcję hufcowej hufca zuchowego w Inowrocławiu. Po kursie instruktorskim na Buczu, w 1934 r. została kierowniczką Wydziału Zuchowego w Komendzie Chorągwi Wielkopolskiej, który prowadziła przez cztery lata. W ramach akcji letniej przez dwa lata prowadziła kursy drużynowych zuchów Chorągwi i kurs zastępowych w Belgii.
Podczas Jubileuszowego Zlotu ZHP w Spale w 1935 r. dhna Kisielnicka wchodziła w skład Komendy Chorągwi Wielkopolskiej będąc odpowiedzialną za gry polowe. Każde wakacje poświęcała harcerskim obozom kształceniowym, lub turystyczno-sportowym. W 1937 r. została mianowana podharcmistrzynią.
W 1937r. i 1939r. , dhna Kisielnicka jako instruktorka zuchowa, była delegatką na Międzynarodowe Konferencje Skautek "Okrągłego Stołu" w Adelboden w Szwajcarii. Na wniosek Naczelniczki Harcerek hm M. Krywickiej i hm. J. Łapińskiej, 20.6.1938 Irena Kisielnicka została mianowana harcmistrzynią i przydzielona do Wydziału Zuchowego Głównej Kwatery Harcerek. Tego roku prowadziła kurs drużynowych zuchów we Francji i na Buczu. Jako instruktorka kształceniowa Szkoły Instruktorskiej na Buczu, w 1939 r. przeprowadziła sześć 21- i 10-dniowych kursów drużynowych zuchów. Biorąc żywy udział w życiu Szkoły Instruktorek należała do zastępu Buczanek, których oznaką były specjalne ręcznie tkane na Buczu krajki (krajkę swoją dumnie nosiła do końca życia).
We wrześniu 1939 r., z wybuchem wojny ZHP przeszło do działalności w konspiracji. Dhna Kisielnicka początkowo prowadziła kancelarię Opieki PCK nad dziećmi i młodzieżą w Warszawie. Od 1940 do 1945 r. była kierowniczką internatu starszych dziewcząt na ulicy Pańskiej w Warszawie. Był to jeden z punktów Pogotowia Harcerek podczas Powstania, w którym dhna Irena brała udział udając się w teren z poleceniami komendantki. Założona w Internacie drużyna rozrosła się tworząc hufiec Śródmieście II Chorągwi Warszawskiej, który prowadziła dhna Kisielnicka. Razem z hm. Wandą Kamieniecką-Grycko, bohatersko uratowały dzieci przed atakiem na internat. Za swą działalność została odznaczona Krzyżem Walecznych.
W 1947 roku dhna Kisielnicka przedostała się do Belgii. Z polecenia Naczelniczki Harcerek ZHP poza granicami Kraju, hm. Heleny Grażyńskiej, dołączyła do GKH-rek w Londynie, rozpoczęła działalność wizytatorki na terenach Belgii, Francji i Luksemburgu i prowadziła tam kształcenie starszyzny harcerek do listopada 1948r. Do 15.IV.1948 r. zastępowała Komendantkę Harcerek w Belgii. Powołana do Głównej Kwatery Harcerek w Londynie prowadziła kształcenie drużynowych we Francji i w Anglii.
W 1949 r. poślubiła oficera Wojsk Polskich Kazimierza Łukomskiego.
Na Zjeździe NRH 17 kwietnia 1950 Łukomska została wybrana Naczelniczką Harcerek, pozostając na tej funkcji do listopada 1950. W latach 1954-1955 była Komendantką Chorągwi Harcerek W. Brytanii.
W grudniu 1955, dhna Łukomska z meżem i synkiem Piotrem wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, gdzie została mianowana delegatką Naczelnictwa ZHP p.g.K. na teren USA. W Chicago włączyła się do zastępu instruktorek, objęła drużynę wędrowniczek, potem drużynę drużynowych i zastępowych. W 1958r. została wybrana Komendantką Chorągwi Harcerek w Stanach Zjednoczonych, pełniąc tę funkcję przez dziewięć lat.
Jako
komendantka chorągwi i referentka kształcenia, dhna Łukomska kładła olbrzymi
nacisk na kształcenie drużynowych. Wprowadziła kursy krajowe, na które
zjeżdżały harcerki z całych Stanów. Rozwinęła energicznie referat wydawniczy;
przy pomocy silnego zespołu redakcyjnego Chorągiew wydała kilkanaście
podręczników, m.in. „Węzły”, „Historia Harcerstwa”, „Jak prowadzić drużynę
harcerek”, „Podręcznik dla drużynowej zuchów”, oraz wymagania na stopnie,
sprawności i cykle zuchowe. Pomimo kłopotów zdrowotnych, pokonywała dalekie
odległości samochodem wizytując ośrodki harcerskie i akcje letnie. Lubiła
siedzieć z harcerkami przy ognisku – opowiadała ciekawe gawędy wspominając
przeżycia harcerskie z młodości. Pisała artykuły metodyczne i dyskusyjne
ogłaszane w czasopismach harcerskich, m.in. w „Zniczu” i w „Węzełku”.
Zapalona wychowawczyni młodzieży, dhna Łukomska włączyła się w szkolnictwo polonijne, jako długoletnia nauczycielka klas gimnazjalnych Polskiej Szkoły im. Kazimierza Pułaskiego w Chicago i członkini Zrzeszenia Nauczycieli Polskich. Była też czynna w Radzie Kongresu Polonii Amerykańskiej jako delegatka Wydzialu na stan Illinois, w Samopomocy Nowej Emigracji, w Związku Polek w Ameryce i w Kole b. Żołnierzy Armi Krajowej. Za działalność społeczną została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.
Wszystkie swoje obowiązki dhna Irena wypełniała bardzo sumiennie. Pomimo osobistej tragedii jaką ją dotkneła w 1982 r. gdy zginął w wypadku ukochany syn i umarła kilkumiesięczna wnuczka, nie poddała się i dalej wypełniała z oddaniem swą harcerską służbę. Była wybitną instruktorką w przekazywaniu najlepszych harcerskich tradycji wychowawczych, stwarzających młodemu pokoleniu warunki odkrywania i kształtowania własnej osobowości w harcerskiej służbie.
Zmarła po ciężkiej chorobie 22 kwietnia 1990r. Mąż Kazimierz, krajowy wiceprezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, zmarł w grudniu 1991. Pochowani są obok siebie na działce kombatanckiej na cmentarzu Maryhill w miasteczku Niles pod Chicago.