Hm. dr. Ewa Grodecka
Ewa Grodecka urodziła się 16 lutego 1904r. w Kodnie. Szkołę średnią i studia uniwersyteckie ukończyła w Warszawie i we Lwowie gdzie specjalizowała się w historii wychowania i w 1931r. uzyskując dyplom doktora filozofii.
Po raz pierwszy zetknęła się z harcerstwem w 1921r. na obozie drużynowych, rok póżniej zorganizowała drużynę w Utracie (dzisiaj Piastów) gdzie mieszkałą. Należały do niej dziewczęta z rodzin robotniczych i rolniczych. Warunki życia w ich rodzinach były trudne, więc garnęły się do drużyny. Druhna drużynowa organizowała dla swojej drużyny kolonie i obozy w Witowie nad Dunajcem(1923r.), w Borach Nieborowskich (1924r.), na Kurpiach w Wypychach (1924/25r.).
Po maturze prowadziła przez pewień czas XV Drużynę Żeńską, potem przekazała ją swojej przybocznej, natomiast drużynę w Utracie prowadziła nadal. Coraz intensywniej kontaktowała się z drużynami działającymi w miejscowościach położonych na trasie kolejowej Warszawa-Skierniewice. W 1924r. drużyny z tej miejscowości zorganizowała w hufiec i obieła funkcję hufcowej Hufca Pruszkowskiego. Równolegle do swojej służby harcerskiej pracowała zawodowo na kursach dla dorosłych, biorąc udział w akcji zwalczania analfabetyzmu. Pracowała z młodzieżą w zgrupowaniu “Iskry”. W lecie prowadziła kolonie dla dzieci ze szkół powszechnych.
W 1927r. objęla funkcję Komendantki nowo powołanej Żeńskiej Chorągwi Mazowieckiej. Pełniła tą funkcję przez dwa lata aż do wyjazdu do Lwowa. W czasie studiów pracowała jako instruktorka oświatowa wśród wojska.
Od 1930r. pełniła wiele odpowiedzialnych funkcji w Organizacji Harcerek – najważniejsze z nich to Członkini Głównej Kwatery Harcerek. Była członkinią Komendy Naczelnej i Rady Głównej Organizacji Przysposobienia Wojskowego Kobiet.
W latach 1930-32, 1938-39 redagowała pismo instruktorek “Skrzydła”. W latch 1932-35 była instruktorką Szkoły Instruktorek na Buczu.
Była też autorką wielu książek harcerskich:
Ø „Tropem zastępu Żurawi”,
Ø „Rzeka”,
Ø „O metodzie harcerskiej i jej stosowaniu”.
W czasie II Wojny Światowej była kierowniczką Domu Dziecka, ofiar wojny w Skolimowie i internatu dla dziewcząt w Warszawie. Była członkiem Komendy Pogotowia Harcerek, zastępcą szefa Wojskowej Służby Kobiet w Komendzie Głównej Armii Krajowej, w stopniu kapitana (pseudonim Magda).
Po wojnie poświęciła się badaniu zagadnień rehabilitacji niewidomych i napisała kilka prac z tego zakresu. W ostatnich latch życia pracowała nad dalszymi pracami dotyczącymi historii harcerstwa żeńskiego. Ewa Grodecka zmarła 1 listopada 1973r. w Warszawie.
Źródło: opracowane na podstawie tekstu siostry, Agnieszki Jadwigi Grodeckiej