Hm. Aleksander Kamiński – “Kamyk”
Aleksander Kamiński urodził się 28 stycznia 1903r. w Warszawie. Lata dziecience spędził na Ukrainie w Kijowie i Rostowie nad Donem. Od 1916r. mieszkał u wujka w Humaniu na Ukrainie i tam chodził do szkoły. W styczniu 1918r Aleksander wstąpił do drużyny skautowej w Humaniu gdzie zdobył pierwsze stopnie młodzieżowe i kształcenie na zastępowego i drużynowego. W lutym 1921r. Aleksander wyjechał do Polski.
Aleksander Kamiński był jednym z najwybitniejszych instruktorów harcerskich, jakich Polska wydała, wspaniały wychowawca i pedagog. Wypracowana przez niego koncepcja wychowawcza dla chłopców przekształciła skautowe „wilczęta” w polskie zuchy. Autor słynnej trylogii zuchowej – do dziś podstawowych książek do pracy z zuchami:
Ř „Antek cwaniak” – opowieść o powstaniu i działaniu gromady zuchowej.
Ř „Księga wodza zuchów” – zbiór wiadomości praktycznych dla drużynowego
Ř „Krąg Rady” – gawędy instruktorskie na temat problemów wychowawczych dzieci w wieku zuchowym.
Od 1933r. Kamiński był komendantem szkół instruktorskich w Nierodzimu i Górkach Wielkich, w których przeprowadzał słynne kursy dla instruktorów zuchowych, kursy harcmistrzowskie, podharcmistrzowskie i drużynowych. W Nierodzimiu, w 1934r. prowadził międzynarodowy kurs i konferencję na temat ruchu zuchowego. W tym okresie Kamiński był Kierownikiem Wydziału Zuchowego w Głównej Kwaterze Harcerzy.
Od wybuchu II wojny światowej Kamiński współtworzył harcerstwo podziemne. Jako komendant organizacji małego sabotażu pn. „Wawer”, skupiał młodzież harcerską w akcji nękającej okupanta. Od listopada 1939r. do końca Powstania Warszawskiego pełnił funkcję naczelnego redaktora największego pisma konspiracyjnego „Biuletyn Informacyjny”. Od 1941r. pełnił funkcję szefa konspiracyjnego Biura Informacjii i Propagandy okręgu warszawskiego.
Kamiński jest autorem słynnych książek o konspiracyjnej działalności harcerstwa:
Ř „Wielka Gra”
Ř „Kamienie na szaniec”
Ř „Zośka i Parasol”
Kamiński był wspaniałym organizatorem który łączył dokładność pracy i dyscyplinę z wilką serdecznością i troską o ludzi.
Po wojnie, dwukrotnie – w latach 1945-47 oraz 1956-59 Kamiński podejmował próby walki o autentyczne harcerstwo w Polsce pod rządami komunistycznymi – bez powodzenia. W 1959r. wycofał się z pełnienia wszelkich funkcji w całkowicie poświęcił się pracy naukowej. Był profesorem i kierownikiem Katedry Pedagogiki Społecznej na Uniwersytecie Łódzkim. Pisał wiele książek, artykułów i wywiadów naukowych. Do końca życia pracował społecznie i utrzymywał kontakt z wieloma drużynami i instruktorami harcerskimi.
Aleksander Kamiński zmarł 15 marca 1978r. w Warszawie i jest pochowany w kwaterze Szarych Szeregów na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
„Życie jest tylko wtedy coś warte i tylko wtedy daje radość, jeśli jest służbą”
Aleksander Kamiński – „Kamienie na szaniec”
Źródło: Ognisko Harcerskie, Rok 39, nr. 1 styczeń - marzec, 2003r.
Wrócić do strony "Nasi Instruktorzy"