Hm. Stanisław Tadeusz Orłowski

Urodził się 24-go września 1920r. w Skarżysku. Młodość spędził w Hubinie na Wołyniu. Gimnazjum i liceum ukończył we Włodzimierzu. Czynny w harcerstwie od 11-go roku życia, 10-go listopada 1938r. otrzymał stopień podharcmistrza. Zalożył drużynę a potem szczep harcerski, którego był szczepowym. W chwili wychuchu wojny założył Pogotowie Harcerskie, a potem zorganizował Harcerską Kompanię Bojową. Aresztowany 8 maja 1940r. we Włodzimierzu. Włączony w sprawę 36 i sądzony w Łucku w listopadzie 1940r. za działalność harcersko-konspiracyjną. Zasądzony na 10 lat ciężkich obozów pracy w dalekich miejscowościach ZSRR, 5 lat zesłania oraz 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Przeszedł więzienia we Włodzimierzu, Łucku, Lwowie, Kijowie (Łukjanowka), Charkowie i Dniepropietrowsku.  Zesłany do Peczorłagu na północy Rosji. Zwolniony 18 września 1941 r. na mocy umowy Sikorski-Majski (30.7.1941). W marcu 1942r. nie przyjęty do Wojska Polskiego w ZSRR ze względu na zły stan zdrowia oraz otwarte rany. Dzięki interwencji przypadkowo spotkanego płk. L. Okulickiego, odesłany pierwszym transportem do Persji.

Służba wojskowa

Na terenie Persji przydzielony do 8 Dywizji Piechoty, 8 Pułk Artylerii. W dzień wyjazdu Dywizji do Wielkiej Brytanii rozchorował się na tyfus. Po wyzdrowieniu poprzez Irak i Transjordanię przyjechał do Palestyny. Po przeszkoleniu przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich (2 Korpus), w której służył do końca wojny. Ukończył szkołę podchorążych i przeszedł całą kampanię włoską, włącznie z Monte Cassino i Bolonią. 2 maja 1945 r. otrzymał wraz z 32 żołnierzami Korpusu stypendium Dowódcy Frontu Śródziemnomorskiego. 9 maja 1945 r. udał się w grupie stypendystów do Neapolu i ostatnim konwojem dostał się do Wielkiej Brytanii, do Centrum Wyszkolenia Łączności w Kinross w Szkocji. W 1945 r. mianowany podporucznikiem, a następnie porucznikiem. 1 stycznia 1945 r. został mianowany harcmistrzem. W czasie służby wojskowej założył krąg starszoharcerski „13-Orł”, który prowadził do końca wojny.

Studia

Po odbyciu specjalnego kursu w Szkocji studiował w Leicester w Anglii. W latach 1945-46 studiował na wydziale Ekonomii na Uniwersytecie w Leicester. Następnie w latach 1946-51 na Leicester School of Architecture uzyskując stopień Dip. Arch. W grudniu 1954 r. otrzymał stopień M.Sc. (Arch) z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał pełne prawa praktyki w Kanadzie oraz w Wielkiej Brytanii.

Praca zawodowa

Po ukończeniu studiów pracował jako architekt w Leicester, w dyrektoriacie szkolnym do momentu wyjazdu do Kanady, gdzie przybył 16 lutego 1952 r. z żoną i córką. Pracował jako architekt w biurach architektonicznych rządowych oraz w firmach prywatnych. W Departamencie Robót Publicznych Kanady pełnił funkcję architekta terytorialnego na południowo-zachodnie i centralne Ontario oraz Szefa Alokacji Materiałów Budowlanych w Wojennej Agencji Federalnej na Ontario w okresie kryzysu kubańskiego. W latach 1967-86 pracował w Ministerstwie Oświaty oraz w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego na stanowiskach Naczelnego Architekta Badań i Planowania, Naczelnego Architekta Szkolnictwa Wyższego oraz Naczelnego Architekta Ministerstwa Oświaty. Chlubą jego pracy zawodowej była odpowiedzialność za planowanie i budowanie 22 kolegiów (colleges of applied art and technolgy). Był to w tym okresie największy projekt w Kanadzie. Odpowiedzialny był również za prace badawcze i publikację 39 opracowań planowania budynków szkolnych i uczelni, szkół specjalnych dla głuchoniemych i niewidomych, wyposażenia szkół i uczelni w biblioteki, laboratoria i warsztaty; a także opracowań dotyczących specjalnych instalacji, bezpieczeństwa studentów oraz przenośnych budynków. Opracowania powyższe wykorzystywane były w Kanadzie i udostępnione innym krajom świata. Przewodniczył 14 konferencjom zawodowym oraz opublikował liczne artykuły w pismach zawodowych w Kanadzie i w międzynarodowych wydawnictwach. Wykładał na wielu uczelniach i konferencjach w Kanadzie i w innych krajach.

W 1968 r. został wysłany przez Ministerstwo Oświaty do Europy celem przestudiowania budownictwa szkolnego, w szczególności systemów prefabrykowanych. Zaraz potem partycypował przez okres paroletni w programie mającym na celu podniesienie standardu edukacyjnego na Karaibach. W okresie późniejszym koordynował planowanie kolegiów na Bermudach, a także uczestniczył w planowaniu szkół w krajach arabskich.

Zaangażowany był w prace UNESCO, a także reprezentował Kanadę w grupie panamerykańskiej (International Union of Architects) i w związku z tym brał udział w konferencjach tych organizacji wygłaszając referaty dotyczące planowania szkół i uczelni – w Berlinie (1974), Meksyku (1975, 1977), Warszawie (1977) oraz w Stanach Zjednoczonych. W latach 1976-78 był członkiem Ontario Association of Architects Registration Board oraz kilku komisji. Jednocześnie pełnił obowiązki Dyrektora Ontario Universities Capital Aid Corporation (1973-82). Od 1967 r. wykładał na kursach podyplomowych w Ontario Institute of Studies and Education oraz wykładał na kursach dla kierowników szkół podstawowych i średnich.

Członkostwo w organizacjach zawodowych

- Registered architect w Wielkiej Brytanii od 1954r.

- Członek Ontario Association of Architects

- Członek, a następnie Fellow (1979) Royal Architectural Institute of Canada

- Członek Royal Institute of British Architects (RIBA)

- Członek Council of Educational Facilities Planners, International

- Przes Stowarzyszenia Inżynierów Polskich w Kanadzie

- Członek Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie

W uznaniu za wkład pracy w architekturze i zaangażowanie w różnych działach życia społecznego w Kanadzie wybrany na Fellow of the Royal Architectural Institute of Canada (1979), a 10 kwietnia 1992 r. został honorowym członkiem Ontario Association of Architects. Otrzymał również wyróżnienie za 25-letnią pracę dla międzynarodowej organizacji Council of Educational Facilities Planners, International (1991).

Członkowstwo w organizacjach społecznych   - Royal Canadian Military Institute - Empire Club of Canada - Royal Canadian Legion, Fort York Branch - ZHP (były drużynowy, szczepowy, hufcowy, komendant Chorągwii w Kanadzie, Przewodniczący ZO Kanada oraz Wiceprzewodniczący ZHP pgk) - SPK - Stowarzyszenie b. żołnierzy 3 DSK - Kongres Polonii Kanadyjskiej (1 Wiceprezes 1980-86, Prezes 1986-90) - Rada Koordynacyjna Polonii Wolnego Świata (Przewodniczący 1986-92) - Polish History Professorship, University of Toronto (inicjator stworzenia profesury i członek komitetu zbiórki 1986r.).

Zainteresowania

Tenis, narciarstwo, współczesna historia, malowanie akwarelami

Dane personalne

Ożeniony w Leicester (Anglia) w 1949r. z Krystyną J. Przyborowską,  absolwentką School of Commerce, Leicester Polytechnic.

3 córki: Aleksandra Maria Kucharczyk BA (Hist), Glendon College York University, B.Ed. Toronto University;  Irena K. Orłowski B.Tech. (Arch) RPI Toronto;  Helena Wiktoria Żyliński AOCA Toronto oraz Grad.Cert. in Education, London University, England, dwóch wnuków oraz cztery wnuczki.

Figuruje w:

- Canadian Who’s Who od 1985r.

- Who’s Who in the World od 1987r.

- Who’s Who in Toronto w 1984r. opublikowane z okazji 150-lecia Toronto

Stanisław Tadeusz Orłowski był człowiekiem niezwykłej dobroci, który nigdy nie odmówił pomocy potrzebującym. Był także człowiekiem uśmiechu. Harcerz – żyjący zgodnie z Przyrzeczeniem i Prawem Harcerskim. Zmarł 24 grudnia 2003 r. po długiej i ciężkiej 6-letniej chorobie. Był człowiekiem pracy. Czasu nie marnował. Posiadał liczne odznaczenia wojskowe, a także cywilne w uznaniu pracy społecznej na różnych odcinkach. Mottem jego życia była wytrwałość, którą zalecał wszystkim.

Opracowanie: 1992 r. uzupełnione grudzień 2008 r.      

Wrócić do strony "Nasi Instruktorzy"