hm. Jadwiga Chruściel        

To ja

Lata wojenne są zbyt skomplikowane, żeby je opisywać więc zaczynam od 1944r.

Brałam udział w Powstaniu Warszawskim mając 16 lat; po zakończeniu walki zostałam wywieziona, z grupą dziewcząt z Armii Krajowej,  do obozu jenieckiego w Niemczech. W 1945r. po wyzwoleniu nas z obozu różnymi drogami znalazłam się we Francji. Trafiłam do ośrodka werbującego do polskiej marynarki ( Pomocnicza Morska Służba Kobiet) i  w ten sposób dostałam się do Anglii.  Z tej jednostki zostałam odkomenderowana do polskiego gimnazjum w Szkocji i tam też zapoznałam się z harcerstwem i złożyłam przyrzeczenie w 1947r.

Po zdaniu matury, będąc już w Londynie trafiłam do grupy wędrowniczek  prowadzonej przez dhnę hm. Helenę Sadowską, mądrą i życzliwą instruktorkę, która starała się zebrac przybyłe  z  różnych stron dziewczęta. Z czasem grupa ta została powierzona mnie do prowadzenia i tak powstała drużyna wędrowniczek “Jantar” w hufcu “Bałtyk”. Drużyna zasłynęła wkrótce jako czynna drużyna, której specjalnością były wędrówki rowerowe po  całej Anglii i śpiew. Jednoczesnie “Jantar” współpracował z pismami harcerskimi “Znicz” i “Ogniwa”, opracowując materiały i pomagając w administracji obu pism.

W 1951r. objęłam londyński hufiec “Bałtyk”; jako hufcowa prowadziłam wszystkie obozy, kursy zastępowych tzw. ”Zwiady” oraz drużynę drużynowych “Świeczki”.

Dostanie się na studia w tym okresie nie było łatwe, zaczęłam więc pracować i uczyć się aż dostałam się do szkoły sztuki (Central School of Art). Dzięki tej szkole zdobyłam zawód złotniczy i tytuł “designer’a”. Żeby podtrzymywać poziom wiedzy o Polsce, zapisałam się na wieczorne wykłady Polskiego Uniwersytetu poznając przy okazji wspaniałych profesorów, ludzi dużej wiedzy, którzy z oddaniem prowadzili nauczanie.

 Nauki humanistyczne ( historię) ukończyłam pózniej, już w Stanach na uniwersytecie Fordham, zdobywając stopień B.A.

Do Stanów wyjechałam w 1956r. Mieszkając poczatkowo w Waszyngtonie prowadziłam korespondencyjną drużynę “Rodło” jak również drużynę drużynowych w hufcu “Podhale” dojeżdżając na zbiórki do Nowego Jorku.

Zostałam mianowana harcmistrzynią w 1958r. W 1962r. przeniosłam się do Nowego Jorku a w 1963r. objęłam hufiec i prowadziłam go przez 3 lata; założyłam też drużynę harcerek “Strumyki” w New Jersey jak również zastęp wędrowiczek.

W tym czasie, wraz z zespołem młodych instruktorek w hufcu, zaczęłyśmy interesować się wydawnictwami dla ułatwienia pracy drużynowym. Jako nasz pierwszy wyczyn przepracowane i wydane zostały wymagania na sprawności harcerek. Potrzebę  opracowania podręczników do zdobywania stopni harcerek podniosłam na konferencji instruktorek w 1966r., która odbyła się w czasie Zlotu w Anglii. Podjęłam się opracowania stopnia “tropicielki” i przy współpracy dhny Ireny Łukomskiej i instruktorek w Chicago powstał pierwszy podręcznik wydany przez organizację harcerek w 1970r.

W okresie 1969-1973 byłam dwukrotnie wybrana Komendantką Chorągwi. W czasie tych kadencji odbył się chorągwiany obóz harcerek, i jedyny w swoim rodzaju Zlot Wędrowniczy w którym uczestniczyły wędrowniczki i wędrownicy z Anglii, Francji,  Kanady i Stanów, jak również  wspólny dla  chorągwi żeńskiej i męskiej kurs drużynowych, oraz 3 Zjazdy Drużynowych Chorągwi, które pozwoliły poznać się wszystkim drużynowym i instruktorkom w Chorągwi.

Następnym wydawnictwem był podręcznik dla drużynowych zuchów “CO drużynowa zuchów powinna wiedzieć” wydany w 1973r. Jako komendantka wydawałam też miesięczne “Listy do Instruktorek i Drużynowych”.

Po oddaniu funkcji komendantki współpracowałam z moją nastepczynią nad wydaniem 4 zeszytów z materiałami do zbiórek p.t.  „Wiosna,”  „Lato”, „Jesień, „ Zima”.

Powróciłam  do pracy w hufcu jako instruktorka od kształcenia. Prowadziłam również w tym okresie obozy i  kursy.

Nie pozostawiałam też na boku własnego kształcenia uzupełniając wiedzę i umiejętności artystyczne i zawodowe chodząc na kursy w New York Uniwersity ( rzeżba, rytownictwo).

W 1983r. zorganizowałam, za zgodą Naczelniczki, światową konferencję instruktorek wędrowniczek w Palmer, MA. Wyniki i wytyczne z tej konferencji zostały zebrane i wydane  w podręczniku “Wędrowniczki” w 1983r.

W 1991r. opracowałam i wydałam podręcznik dla drużynowych harcerek “JAK prowadzić drużynę harcerek”. W 2002r. współpracowałam w wydaniu podręcznika “Sprawności Harcerek”, w przygotowaniu nowego wydania “Podrêcznika dla drużynowych zuchów” oraz  kilku śpiewników.

W ciągu 60-ciu lat czynnej pracy co roku byłam na przynajmniej jednym obozie, na kursach, zwiadach, wędrówkach, biwakach i zlotach.

Jako osiągnięcia w pracy harcerskiej uważam pomoc jaką starałam się dawać drużynowym w ich pracy i przez to wychowanie wielu instruktorek w Anglii i w Stanach. Napewno przyczyniłam się też do zapoczątkowania podręczników i wydawnictw w Organizacji Harcerek.    

Opracowała hm Jadzia Chruściel, 2009r

Wrócić do strony "Nasze Instruktorki"