Urodzona była w Wilnie 9 marca 1919 r. Rodzicami byli Eudoksja z Szatewiczów i Jan Sołowiej.
Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1932 r. Weronika ukończyła Państwowe Gimnazjum im. E. Orzeszkowej w Wilnie. W 1939 r. po dwuletnim Pedagogium przy Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, rozpoczęła pracę w polskiej Szkole Kolejowej w Wołkowysku, gdzie pracowała do czasu wywiezienia do Uzbekistanu w Rosji 1941 r.
Do harcerstwa Weronika wstąpiła 30.10.1931 r. do drużyny im. Kr. Jadwigi w Wilnie i na ręce hufcowej Walerii Fuks złożyła przyrzeczenie. Biorąc stale udział w życiu drużyny, w 1939 r. jako oboźna uczestniczyła w 30-dniowej kolonii letniej w Mickunach powiat Nowa Wilejka. Na tym obozie odbyła kurs drużynowych z przyznaniem stopnia samarytanki.
W Rosji po amnestii w 1942 r. wstąpiła do Pomocnicznej Wojskowej Służby Kobiet (PWSK) i jako siostra służby zdrowia pracowała w szpitalu w Szachriziabs. W drugiej turze ewakuacyjnej przybyła do Iranu. Potem w Palestynie pracowała jako świetliczarka w 17 Kompanii Bibliotek i Kantyn Ruchomych II Korpusu.
W drugiej połowie 1947 r. Weronika przybyła do Anglii i po demobilizacji przebywała w polskim obozie Stowell Park, potem w Darlingworth Camp w Gloucestershire. Prowadziła tam polską szkołę sobotnią i przedszkole od lutego do 20 września 1948 r. czasu wyjazdu do Argentyny.
W Argentynie od 1953 r. przez dwa lata prowadziła polską szkołą w Quilmes, potem w Bernel. Przede wszytkim razem z mężem bardzo czynnie oddając się pracy harcerskiej w rejonie Buenos Aires. Początkowo jako wódz gromady zuchów „Dzieci Wilna” w hufcu „Kresy”. Potem w 1957 r. wódz gromady „Kresowiacy”. W styczniu od 20-29 prowadziła kolonię zuchową. Objęła też drużynę harcerek im. Zofii Chrzanowskiej. W 1958 r. prowadziła kolonię zuchową w Cordoba. W tym roku miała przyznany stopień przewodniczki, a w 1960 r. objęła hufiec harcerek „Warszawa” w Argentynie.
Po ukończeniu kursu phm 9.XI.1961 r., była mianowana podharcmistrzynią.
W latach 1963-1965 była Komendantką Samodzielnego Referatu Harcerek w Argentynie.
W następnych latach Mozolewska podejmowała się wielu funkcji pomocy instruktorskiej w danej potrzebie w rejonie Quilmes. Prowadziła referat kształcenia, przewodniczyła komisji prób na stopnie. Była wodzem gromady zuchów „Maki” w Quilmes. Corocznie prowadziła kolonie zuchowe, biwaki, kursy kształceniowe. Była też członkiem Zarządu Okręgu.
W 1967 r. została wybrana delegatką na NRH.
W latach 1970-1971 prowadziła hufiec „Wilno”.
Mianowana hm w 1972 r. przez rok pełniła funkcję Komendantki Chorągwi Harcerek w Argentynie. Stale prowadziła kształcenie i organizowała nowe jednostki harcerek. Była niestrudzoną instruktorką kształcenia i wychowania harcerskiego bez względu na pełnioną funkcję.
Poza harcerstwem stale uczyła w polskiej szkole sobotniej Polskiej Macierzy Szkolnej w Quilmes, a od 1967 r. została jej kierowniczką. Brała żywy udział w działalności ośrodka polonijnego w Quilmes i za swą pozytywną pracę była powszechnie ceniona.
Stopniowo z upływem lat intensywnej działalności i słabnącego zdrowia, i po stracie Męża w 1980 r. coraz bardziej ubywało jej sił. Jednak z pogodą harcerską, do końca służy pomocą i swą dobrocią udziela się bardzo pozytywnie polskiej młodzieży. Za dobre podejście do młodzieży była przez nią ceniona i lubiana. Była wzorem pełnej poświęcenia instruktorki prowadzącej pracę w bardzo trudnych warunkach i w stanie nie najlepszego zdrowia.
Na Wieczną Wartę odeszła 3.9.1992 r. pozostawiając wdzięczną pamięć w sercach najbliższych i drogiej jej młodzieży.
źródła
Archiwm GKH-rek ZHP p.K. Londyn
Wspomnienia hm A. Zapart „Węzełek” Nr. 182 luty 1993 r.
Źródło: INSTRUKTORKI Organizacji Harcerek ZHP poza Krajem po drugiej wojnie światowej, hm Władysława Seweryna Spławska, Główna Kwatera Harcerek, Londyn 2004r.