Bucze – Szkoła Instruktorska Harcerstwa Żeńskiego

 

 

Bucze 1930r.

Folwark na Buczu wznosił się na południowym stoku pokrytej lasem góry Bucze – lasy zapewne w dawnych czasach były bukowe i stąd nazwa góry. W 1929r. Bucze stało się własnością Zarzadu Oddziału ZHP na Śląsku przy dużym wsparciu ówczesnego wojewody dr Michała Grażyńskiego.

 

Pierwszym komendantem szkoły na Buczu był hm Stefan Szletyński, który organizował obozy instruktorskie i kursy dla nauczycieli i drużynowych. Uroczyste poświęcenie stanicy i Szkoły Instruktorskiej odbyło się 5go lipca 1931r.
Kształcenie starszyzny żeńskiej w Szkole Instruktorskiej na Buczu rozpoczęło się 10go czerwca 1932r. W dniach 6-14go sierpnia 1932 na Buczu odbyła się VII Światowa Konferencja Skautek, w której uczestniczyło 60 cudzoziemek z 24 krajów, w tym Naczelna Skautka Świata Lady Olave Baden-Powell. Konferenja była bardzo udana, atmosfera była siostrzana i delegatki zostały przyjęte bardzo gościnnie.  Przewodniczącą konferencji była Olga Małkowska.

 

VII Światowa konferenjca skautek 1932r.

Z końcem sierpnia 1932r. hm Józefina Łapińska została mianowana Komendantką Szkoły Instruktorskiej na Buczu a jej przyboczną – hm dr Ewa Grodecka. Od grudnia 1932r. Bucze stało się wyłącznie szkołą kształcenia instruktorek z całej Polski. Miesięczne turnusy kursów trwały przez cały rok i polegały na pracy praktycznej z młodzieżą i dziećmi z rodzin bezrobotnych, które przyjeżdżały na Bucze na kolonie. Organizowane były rownież konferencje, zjazdy i kursy specjalności w celu ujednolicenia pracy całej Organizacji Harcerek. Szkoła Instruktorska Harcerstwa Żeńskiego na Buczu trwała 7 lat do roku 1939r. Razem odbyło się około 170 kursów dla ponad 3,000 uczestniczek.

Spośród wszystkich kursów buczańskich największą chyba rolę w życiu starszyzny harcerskiej odegrały kursy podharcmistrzowskie, których było 37. Kursantki kierowały pracą i zajęciami a na ostatnim ognisku mówiły o tym co wyniosły z Bucza. Węgielek z ostatniego ogniska kursowego przechodził do pierwszego ogniska następnego kursu –  tym sposobem łączyły się myśli i idee kursów. Dużo pracy włożono w program prób instruktorskich. Na Buczu odbywały się też Konferencje Programowe Instruktorek. Konferencje umożliwiały żywą wymianę pomysłów wśrod instruktorek prowadzących pracę w chorągwiach.

Kapliczka na Buczu

 

Opracowano na Buczu książki o tematyce harcerskiej a wśród nich:

Harcerka na zwiadach – hm J Łapińskiej,

Książeczka zastępowej: kształcenie starszyzny harcerskiej – hm J Łapińskiej,

O metodzie harcerskiej i jej stosowaniu – hm E Grodeckiej. 

 

Rozwój pracy starszych harcerek znalazł na Buczu silne poparcie. Z doświadczeń  przebytych kursów i obozów starszych harcerek powstały programy i próby na starszą ochotniczkę i wędrowniczkę oraz instrukcje dla drużynowych starszych dziewcząt.

 

W latach 1932/33 Szkoła Instruktorska na Buczu podjęła pracę harcerską wśród dzieci wiejskich w sąsiednich wsiach i miasteczkach. Pracę gromad i drużyn prowadziły buczanki i w 1934r. powstał Hufiec Buczański, którego pierwszą Hufcową była hm Ewa Grodecka.

 

Przy zmianie klimatu politycznego w Europie, 21 września 1938r. Komendantka Szkoły Instruktorskiej powołała na terenie Bucza Pogotowie Harcerek. Następnie, 24 września 1938r. Naczelniczka Harcerek powołała Pogotowie Harcerek na terenie całej Polski i mianowała Komendantką Pogotowia Harcerek hm Józefinę Łapińską.

Bucze - harcerki przed domem
Szkoła Instruktorska na Buczu stała się siedzibą Pogotowia Harcerek i przygotowywała tereny do służby na wypadek wojny. Na Buczu odbywały się odprawy wszystkich komendantek Pogotowia powołanych we wszystkich chorągwiach. Kursy przygotowawcze odbywały się na Buczu aż do chwili wybuchu wojny.

 

Opracowane na podstawie książki Anny Zawadzkiej: Szkoła Instruktorska Harcerstwa Żeńskiego na Buczu, wyd. Horyzonty, Warszawa 2000r.

 

Bucze - widok z bocznej strony

Kapliczka na Buczu - 1931r.

Jadalnia na Buczu

Harcerki w domu na Buczu

 

 

 

Wrócić na główną stronę gazetki "Sto Lat" - Numer 8