Hm. Zygmunt Lechosław Szadkowski

Urodził się w Warszawie 5 stycznia 1912 r. Zmarł w Londynie 5 września 1995 r.

Pochowany na Cmentarzu Żbikowskim w Pruszkowie.

Ukończył gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Nowogrόdku. Wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego jako 7- letni chłopiec. W 1926 r. złożył Przyrzeczenie Harcerskie.  W latach 1934 do 1937 prowadził drużynę, i od 1935 do 1939 był Hufcowym.  Od 1932 do 1939, jako członek Komendy Chorągwi w Wilnie, był kierownikiem Działu Ogόlnego, Szefem Kancelarii, Kierownikiem Wydziału Starszoharcerskiego, Szefem Oddziału Metodyczno-Programowego, Organizatorem ‘Kuźnicy’ i osiągnął z czasem stanowisko z-cy Komendanta Chorągwi Harcerzy.  Uzyskał absolutorium z geografii na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w roku 1938, gdzie też rozpoczął studia na wydziale prawa i nauk społecznych.  Od 1932 do 1937 był prezesem Związku Akademikόw Wojewόdztwa Nowogrόdzkiego i b. Ziemi Mińskiej, a po ukończeniu studiόw wstąpił do służby zagranicznej, pracując w konsulatach w Dźwińsku, Bukareszcie i Czerniowcach. Pełnił obowiązki Konsula Polskiego w Dźwińsku (1939r.).

W październiku 1939 r. zgłosił się do służby wojskowej w Paryżu, gdzie początkowo mianowano go delegatem władz polskich do Francuskiej Komisji Poborowej oraz emisariuszem Rządu Polskiego  w Paryżu w sprawach Podziemia w Polsce, następnie zaś (w grudniu 1939 r.) przesunięto do Rumunii dla kierowania przerzutami do Kraju.  W tym okresie (1939-1940) był Delegatem Przewodniczącego ZHP do spraw harcerskich w Rumunii oraz radcą Ambasadora Polskiego w Bukareszcie. W 1940r był współzałożycielem Kręgu Starszoharcerskiego. Od czerwca 1940 r. do maja 1942 r. służył w 3 Batalionie   Samodzielnej Brygady Strzelcόw Karpackich i wziął udział w walkach na Zachodniej Pustyni, w Tobruku i w Gazali. W 1941 r. został członkiem Rady ZHP na Wschodzie.  W 1942 r. został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Piechoty, a po jej ukończeniu pozostał w jej składzie jako instruktor, wkrόtce przeniesiony do Dowόdztwa Wojska  na  Środkowym Wschodzie i rozkazem Naczelnego Wodza  gen. Sosnkowskiego w grudniu 1943 r. został mianowany kierownikiem Samodzielnego Referatu Harcerskiego. Był to wyjątkowy wypadek w historii Wojska Polskiego, aby Naczelny Wόdz mianował młodszego oficera specjalnym rozkazem.   Od 1942 do 1948 r. pełnił funkcję Wiceprzewodniczącego Rady ZHP na Wschodzie oraz  od 1944 r. był Komendantem ZHP na Wschodzie.  W 1943 r. został Delegatem Przewodniczącego ZHP na W.  na Irak. Był Organizatorem odbudowy skautingu w Iranie oraz członkiem Rady Uchodźstwa w Palestynie.  Był redaktorem czasopism ‘Harcerstwo na Wschodzie’ i ‘Harcerska Kuźnica’ i był w komitecie redakcyjnym ‘Skauta’.

Palestyna 1944r.   Od lewej stoją: hm. Zenobiusz Słowikowski * ks. hm. Zdzisław Peszkowski * hm. Zygmunt Szadkowski hm. dr. Wiktor Szyryński ** hm. inż. Bronisław Pancewicz *   siedzą: hm. Ignacy Kozioł ** hm. Józef Brzeziński ** hm. Romuald Rzędzian **   Ekipa odkomenderowanych instruktorów do Indii * Ekipa odkomenderowanych instruktorów do Afryki **

Po zakończeniu wojny, w 1947r., osiadł w Londynie, gdzie brał czynny udział w życiu społecznym.  Pełnił funkcję Sekretarza Generalnego ZHP, a następnie w latach 1952  do 1953 (7.9.1952-19.4.1953) i 1954 do 1960 (11.4.1954-6.11.1960) Przewodniczącego ZHP poza granicami Kraju. Pełnił obowiązki Przewodniczącego ZHP poza granicami Kraju od 14.1.1954-11.4.1954. Od 1960 do 1967 (6.11.1960-2.4.1967) przejął po dr. Michale Grażyńskim funkcję Przewodniczącego ZHP.  Był członkiem honorowym Naczelnej Rady Harcerskiej.

Od 1946 r. był działaczem Stowarzyszenia Polskich Kombatantόw.   Przez 15 lat był prezesem SPK w W. Brytanii (1957-1960 i 1971-1983), 18 lat Sekretarzem Generalnym i 3 lata (1964-1966) p.o. Przewodniczącego Rady Federacji Światowej SPK. Od 1984 do 1994 r. był prezesem Zarządu tej Federacji.  Otrzymał m.in. Kombatancki Krzyż Zasługi (2 razy), Srebrny i Złoty Krzyż Kombatancki (SPK Australia), Złoty Krzyż Polski Walczącej (SPK Stany Zjednoczone) oraz La Croix du Combattant de l’Europe. Był członkiem Komitetu Budowy Pomnika Katyńskiego.  Na odsłonięciu pomnika we wrześniu 1976 r. był mistrzem ceremonii.

Zygmunt Szadkowski pod koniec lat 50tych	Zygmunt Szadkowski i grono instruktorskie pod koniec lat 50tych

W swej szerokiej  działalności społecznej był członkiem Rady Instytutu Polskiego Akcji Katolickiej i Rady Polskiej Macierzy Szkolnej, ktόrej był wspόłzałożycielem.  Był członkiem m.in. zarządόw Funduszu Społecznego Żołnierza, Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego, Zjednoczenia Polskiego w W. Brytanii, Związku Polskich Klubόw Sportowych (ZPKS) i Fundacji Domu Pisarza oraz Powiernikiem Fundacji Związku Pisarzy Polskich na Emigracji. Był Przewodniczącym Komitetu w W. Brytanii Budowy Domu Jana Pawła w Rzymie i Przewodniczącym Polskiego Komitetu Rozdziału dotacji z funduszu otrzymywanego z budżetu Brytyjskiego  min. wojny.  Brał czynny udział w pracy wielu innych organizacji (Instytut Badania Zagadnień Krajowych, Fundusz Pomocy Niepodległościowym Organizacjom w Kraju, Rada Pomocy Uchodźcom z Najnowszej Emigracji, Rada Funduszu przeznaczonego na pomoc Polskiej Kulturze, Stowarzyszenie Lekarskiej Pomocy dla Kraju........).  Otrzymał honorowe odznaki Żandarmerii, Związku Polskich Spadochroniarzy, Polskiego Związku Piłki Nożnej i inne. Był autorem licznych artykułόw, referatόw, gawęd, przemόwień i uchwał, ktόre znajdują się w archiwach organizacji, w ktόrych pracował, w czasopismach i w prasie emigracyjnej. Należał do Komitetu Wydawniczego ‘Orła Białego’.  Przemawiał w programach Radia Wolna Europa.

Był członkiem prezydium Rady Narodowej RP od 1949 r. oraz dwukrotnie ministrem (skarbu i spraw emigracji) w Rządzie RP na Uchodźstwie.  Był ostatnim Przewodniczącym Rady Narodowej RP do jej rozwiązania w grudniu 1991 r. (Pierwszym Przewodniczącym Rady Narodowej RP był Ignacy Paderewski.) Był członkiem Głόwnej Komisji Skarbu Narodowego, ktόrego był wspόłzałożycielem i Funduszu Pomocy Krajowi. Został odznaczony Złotym Medalem Skarbu Narodowego RP. Był też Powiernikiem PAFTu.

W 1990 r., po wyborze Prezydenyta RP Lecha Wałęsy, stanął na czele delegacji, ktόra w imieniu rezydującego w Londynie Prezydenta RP przygotowała w Warszawie zasady i formy przekazania urzędu.

Za zasługi w pracy politycznej i społecznej został odznaczony Wielką Wstęgą, Komandorią i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.  W czasie wojny został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami , Krzyżem Armii Krajowej i Medalem Wojska (3 razy).  Posiadał też odznaczenia brytyjskie (War Medal 1939-1945,Gwiazda za Wojnę 1939-1945, Gwiazda Afryki, Gwiazda Italii) oraz odznaczenia francuskie i jugosławiańskie. Miał stopień podpułkownika.

Teresa Szadkowska – Łakomy (26/01/10) 

Wrócić do strony "Nasi Instruktorzy"