Nasze Instruktorki

Ewa Narolewska urodziła się w Wilejce 21 października 1934 r. Pochodziła z polskiej rodziny osiadłej na Łotwie. Matka z Langiewiczów i ojciec Jan Narolewscy oboje byli lekarzami. W związku ze swoim, zawodem zamieszkiwali czasowo w Wilnie, Suwałkach i Poznaniu.

Po zmobilizowaniu ojca w 1939 r. do wojska, Ewa w wieku 5-ciu lat z matką, siostrą i bratem zamieszkała w Chynowie pod Warszawą. Tam ukończyła szkołę podstawową. Matka będąc lekarką w Chynowie współpracowała z A. K.

Po wojnie w 1946 r. przedostały się do Anglii i połączyły się z ojcem lekarzem w Armii Polskiej. W Londynie Ewa Narolewska przez dwa lata uczęszczała do szkoły średniej Sacre Cœur.

W 1949 r. cała rodzina wyemigrowała do St. Zj. Ameryki i osiedliła się w Chicago. Tam też Ewa Narolewska ukończyła gimnazjum ss. Felicjanek, w którym udzielając się w polskiej grupie redagowała gazetkę studencką.

W Chicago w 1951r. wstąpiła do harcerstwa na organizacyjnej zbiórce I Drużyny Harcerek im. Królowej Jadwigi. W lipcu 1951 r. złożyła przyrzeczenie na ręce hm Pelagii Bazylewskiej. Do 1952 r. była zastępową, potem sekretarką drużyny, od 1953 przyboczną, a od 1954 drużynową tej drużyny. Brała udział w corocznych obozach letnich. W pracy wykazywała dużo entuzjazmu i znajomość metody harcerskiej.

W 1956 r. Ewa Narolewska poślubiła Witolda Jastrzębskiego uczestnika Powstania Warszawskiego, członka A.K.

Przy swoich obowiązkach rodzinnych i harcerskich rozpoczęła wyższe studia początkowo na University of Illinois at Navy Pier, potem na Northwestern University, w zakresie technologii medycznej i była zatrudniona w Szpitalu Nazaretanek jako laborantka analityczna. Potem w 1969 r. objęła kierownictwo szkoły laborantek medycznych. Przy swoich zdolnościach organizacyjnych wszystkie te obowiązki wypełniała sumiennie i z wielką odpowiedzialnością.

W zależności od swych obowiązków rodzinnych i zawodowych w harcerstwie pełniła bardziej lub mniej odpowiedzialne funkcje. Będąc stale czynną, w 1962 r. została mianowana podharcmistrzynią z przydziałem do Komendy Hufca w Chicago. Współpracując z Wydziałem Kształcenia przeprowadzała obozowe gry i ćwiczenia, biegi harcerskie i inne imprezy w zależności od potrzeby.

Druhna hm. Ewa Jastrzebska (posrodku zdjecia, w bluzce w paski) jako Hufcowa Hufca "Tatry" w Chicago przyjechala w odwiedziny do swoich wedrowniczek na Zlot Wedrowniczy w Kittanning, Pennsylvania, 1971. Na zdjeciu, piersza z lewej hm. Dzidka Bielska, trzecia z lewej - hm. Zofia Langner Nowobilska, piewsza z prawej - hm. Anna Stachowiak Horelik i druga z prawej - hm. Krysia Kajkowska Merrick.

W 1974 r. była Komendantką Zlotu 25-cia Chorągwi Harcerek w St. Zjednoczonych.

W latach 1975-1977 pełniła funkcję Komendantki Chorągwi Harcerek w St. Zj. W następnych latach bardzo czynnie wspomagała działalność Komendy Chorągwi prowadząc w Referacie Kształcenia liczne kursy i obozy: drużynowych, wędrowne i kajakowe jak też imprezy okolicznościowe, np. konkurs zlotowy itp. W 2000 r. była Komendantką Kursu "Kadra" podczas konferencji instruktorek w Chicago.

Kształcąc młode drużynowe utrzymywała z nimi w ciągu roku kontakt i służyła pomocą w ich zajęciach, opiekowała się drużyną harcerek i była członkinią Rady Hufca. Od 1999 r. prowadziła sekretariat Zarządu Obwodu.

W opinii Komendantki Chorągwi Jastrzębska w swojej działalności była nie zastąpiona. Inteligentna, energiczna i wspaniała organizatorka. Bardzo sumiennie wywiązywała się ze swych obowiązków. Zawsze na niej można było polegać. Była jedną ze wspaniałych instruktorek myślących o przyszłości młodych kadr instruktorskich.

Przy swym entuzjazmie dla pracy harcerskiej znajdowała jednak czas na prowadzenie wzorowego domu rodzinnego i po odchowaniu trójki dzieci, przez 10 lat na pracę zawodową jako profesor biologii i technologii medycznej w Oakton Community College. Doceniając znaczenie wykształcenia stale uzupełniała swoje wiadomości zawodowe lekturą i uczestnictwem w seminariach z biologii i ekologii. Prenumerowała również wszystkie czasopisma harcerskie.

Na prowadzonych przez siebie licznych kursach harcerskich, zawsze dobrze zaprogramowanych i zorganizowanych, dawała zajęcia ze znajomości przyrody, które sama uzupełniała Umiłowanie i ochronę przyrody uważała za jedno z ważnych zadań harcerskich.

Gdy zaistniał problem Puszczy Białowieskiej stworzyła ruch obrony Puszczy. Pod petycją do Rządu Polskiego o bezwzględny zakaz niszczenia i wyrębu drzew zebrała tysiące podpisów. W następnych latach zorganizowała pisanie listów, do Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, protestujących przeciw projektowi urządzenia Olimpiady w Zakopanem ze względu na ochronę naturalnego środowiska przyrody.

Udzielała się też w organizacjach zajmujących się ochroną środowiska. Działając w innych organizacjach, jako członkini „Pomostu" była w zespole redakcyjnym i członkinią Sądu Koleżeńskiego. Należała do Legionu Młodych Polek organizacji charytatywnej w Chicago. W Studium Spraw Polskich Kongresu Polonii Amerykańskiej przez kilka lat prowadziła akcję obrony dobrego imienia Polaków.

Tak intensywnej działalności nie sprostał Jej organizm ulegając chorobie, z którą lecząc się długo dzielnie walczyła.

Jej śmierć 3 czerwca 2001 r. była wielką stratą najbliższej rodziny, harcerskiej organizacji i polskiej społeczności w Ameryce.

Źródło: INSTRUKTORKI Organizacji Harcerek ZHP poza Krajem po drugiej wojnie światowej, hm Władysława Seweryna Spławska, Główna Kwatera Harcerek, Londyn 2004r.

Hm Ewa Narolewska Jastrzębska