Władysława
Poniecka urodziła się w Warszawie 23.IX.1921 r. i tam zrobiła małą maturę.
Władysława
Poniecka urodziła się w Warszawie 23.IX.1921 r. i tam zrobiła małą maturę.
Z gromady zuchów, w 1931 r. przeszła do 60 Warszawskiej Żeńskiej Drużyny im. M. Konopnickiej, hufiec Mokotów. Przyrzeczenie złożyła 24.XII.1932 r. W tym też roku odbyła kurs zastępowych. Na obozie drużyny w 1934 r. prowadziła zastęp „Czajek”. W 1935 r. brała udział w Jubileuszowym Zlocie ZHP w Spale.
Od 1937 r. brała czynny udział w corocznych obozach drużyny jako oboźna. Na obozie wędrownym w 1938 r. prowadziła zastęp.
Po kursie PCK przysposobienia do obrony kraju w 1939 r. została przydzielona do starszych dziewcząt wędrowniczek przy Komendzie Chorągwi Warszawskiej. Równocześnie pełniła funkcję przybocznej w 60 WŻDH.
Po wybuchu wojny w 1939 r. podczas oblężenia Warszawy pełniła służbę sanitarną w domu T-wa Włoskiego przy ul. Bolesława Prusa. Potem była administratorką i magazynierką w schronie mieszczącym się w tym samym domu, mając pod opieką około 2 tys. osób, w tym kilkadziesiąt matek z niemowlętami i sieroty.
W listopadzie 1939 została zaprzysiężona w organizacji podziemnej „CEL”. Aresztowana 18 stycznia 1940 r. z grupą harcerek była więziona na Mokotowie i Pawiaku. Tam otrzymywane od Patronatu dla więźniów politycznych grypsy Włada roprowadzała po celach i izolatkach, jak też informacje więzienne przekazywała przez Patronat do ZWZ.
We wrześniu 1941 r. została wywieziona do Ravensbrück otrzymując numer 7532. Tam od pierwszych dni dołączyła do Ruchu Oporu. Włączyła się w działalność tajnej drużyny harcerek „MURY” w zastępie „CEGŁY”.
Przez cały czas pobytu w obozie uczęszczała na komplety tajnego nauczania, brała udział w możliwych w tych warunkach obchodach rocznicowych. Drukowała ręcznie trzyszpaltową gazetkę „Przedwiośnie”.
Za pomoc koleżeńską udzieloną więźniarce, „królikowi” (niemieckie medyczne doświadczenia eksperymentalne), została w 1943 r. karnie wysłana do Komanda Flossienburg, Neuh Rohland w Sudetach, otrzymując numer obozowy 31935.
W 1945 r. z ”Marszu śmierci” z Neuh Rohland do Dachau, po pięciu dniach marszu, uciekła w nocy z siedmioma harcerkami.
Po wyzwoleniu przez armię amerykańską wzięła udział w tworzącym się na terenie Niemiec ruchu harcerskim. W tym czasie poznała i poślubiła Mariana Wojciechowskiego.
W Rohenfields zorganizowała i prowadziła zastęp „Korzenie”. Objęła hufiec „Polska” w Wildflecken, który prowadziła do 1948 r. Uczestniczyła w konferencji Komendy Chorągwi ”Wisła”. Po kursie instruktorskim we Fraimanie w 1948 r. została mianowana podharcmistrzynią.
W Bawarii prowadziła kolonię dla polskich dzieci urodzonych w Niemczech. Z dziećmi, którymi opiekowała się urządzała różne imprezy, z których dochód przeznaczany był na cele społeczne. Do 1949 r. prowadziła zastęp zastępowych hufca.
W opinii K-tki Obszaru hm N. Milewskiej, Wojciechowska zawsze była chętna do pracy mimo, nadwerężonego w obozach niemieckich zdrowia i niezbyt sprzyjających warunków codziennego życia.
W 1950 r. Wojciechowska z rodziną wyemigrowała do St. Zj. Ameryki. W Toledo Ohio zorganizowała 5 szkółek niedzielnych j. polskiego prowadzonych metodą harcerską. Współpracowała z hm J. Odrzywolską w zastępie instruktorek „Nowe Płomienie”. Prowadziła kolonie zuchowe, kurs dla drużynowych zuchów. Była zastępową zastępu instruktorek „Iskry” w Detroit. Z zespołem instruktorek, poza pracą samokształceniową, organizowała różne imprezy. Zorganizowała drużynę harcerek „Bałtyk” i prowadziła gromadę zuchów „Wisła” przy związku Nauczycielstwa Polskiego.
Stale czynna pełniąc zależnie od potrzeby różne funkcje harcerskie, Wojciechowska w 1954 r. została mianowana harcmistrzynią.
Poza harcerstwem od 1950 r. była czynna w wielu polonijnych organizacjach. Była wiceprezeską Kongresu Polonii Amerykańskiej w Toledo i dyrektorką na stan Ohio. W Międzynarodowym Instytucie prowadziła „Heritage Day” - Dziedzictwo polskie dla społeczności amerykańskiej. Należała do Koła A.K. Popierała wszystkie polskie cele, jak: Skarb Narodowy, Solidarność, Instytut Ociemniałych Dzieci w Laskach, i inne.
Pracując zawodowo jako kosmetyczka w 1987 r. przeszła na emeryturę, zamierzając więcej czasu poświęcić harcerstwu. W 1988 r. nie licząc się ze stanem swego zdrowia, podjęła się funkcji Komendantki Chorągwi, którą pełniła do 1991 r. jak zawsze sumiennie wywiązując się ze swoich obowiązków
Za swą działalność i harcerską postawę była ceniona i lubiana.
Jej śmierć 10 listopada 1992 r. napełniła głębokim smutkiem nie tylko najblższą rodzinę Męża i troje dzieci ale i siostrzane grono instruktorek, harcerską młodzież oraz miejscową społeczność.
źródła
Archiwum G.K.H-rek ZHP p.K. Londyn.
Harcerki 1939-1945, Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1993, str. 583, relacja osobista hm W. Wojciechowskiej.
M. Rydarowska Szymerska, „Węzełek” Nr. 184, czerwiec 1993.
Źródło: INSTRUKTORKI Organizacji Harcerek ZHP poza Krajem po drugiej wojnie światowej, hm Władysława Seweryna Spławska, Główna Kwatera Harcerek, Londyn 2004r.